Абдуфаттоҳ Маннопов

afЎЗБЕКИСТОННИНГ МУСТАҚИЛЛИК САНАСИ ЁХУД ОФАТ КЕЛТИРУВЧИНИНГ ИШКАЛЛАРИ БОРАСИДА

“Халқ очлик ҳолатида, халқ совуқ комида. Қашшоқлик уни жинсига монанд жиноят ёки аҳлоқсизлик қаърига тортмоқда. Халққа раҳмингиз келсин, унинг ўғлонларини зиндонлар ва қизларини фоҳишахоналар тортиб олмоқда. Бизда маҳкумлар сони ҳаддан зиёд, фоҳишалар сони ҳаддан ортиқ”. Виктор Гюго

Улуғ француз бу сўзларни 19 – асрнинг биринчи ярмидаги ўз ватани аҳволига куйиниб ёзган. Лекин улар хозирга қадар зулм, адолатсизлик ва порахўрлик ҳукмрон мамлакатлар учун ҳаётийдир. Ўзбекистан – шундай мамлакатлардан бири. Бу республиканинг тарихий ривожланиш натижаси эмас, балки ривожланишни Ислом Каримов тарафидан тўхтатиш, ҳамда қайта – қуриш даврида бунёд этилган демократия, фуқаровий жамият, бозор муносабатлари куртакларини янчиш ва Каримовнинг “ердаги жаннат” моделини барпо этиш бўлди. Continue reading