Сойим Исҳоқов

soyimishoqКўклам адоғида куз

(Роман)

Учинчи боб

Дурустроқ бир от олиб беринг, деб Саримсоқ отасига кўпдан буён ялиниб юрарди. Исмойилбой «хўп» дерди-ю, пайсалга соларди: ўғлининг сал суяги қотишини кутарди. Унинг уйланмайман деганини эшитиб, шундан фойдаланмоқчи бўлди.
– Улингга айт,-деди Турон бойвуччага.-Уйланса от ҳам олиб бераман, бўлмаса йўқ.
Отнинг дарагини эшитган Саримсоқ ўйлаб ҳам ўтирмай, отасининг шартига дарҳол рози бўлди. Ишнинг қолган томони силлиққина ҳал бўлди: тездаёқ қариндошларидан бирининг ўзи билан тенгдош Насибали исмли қизга уйлантириб қўйдилар. Аммо Исмойилбой ўғлига берган ваъдасини унутди. Тўғрироғи, унутганга олди. Саримсоқ буни эслатишдан истиҳола қилди. «Тўй ташвишлари билан харажатланиб қолгандир,-деб ўйлади.-Кейинроқ олиб берар отни».
Уйланганидан кейин ҳам Саримсоқ отаси ўйлаганидек босилиб қолмади. Танасига сиғмай қайнаб-тошаётган кучни нимага сарфлашини билмасди. Бунинг ҳам йўлини топди: баҳор кунларидан бирида мол қидириб юриб, тоғ унгурлари орасида кенггина тошлоқ майдончага дуч келиб қолди. Тепасида серсувгина булоғи бор. Ер тошлардан тозаланса, бир танобдан мўлроқ экин майдонига айланарди. Саримсоқ шу ерни ишга киритишга аҳд қилди. Ота-онасига билдирмай, мисранг ва чўкич кўтариб, ҳар куни азонлаб тоққа чиқиб кетадиган бўлди. Continue reading