Абулфайз БАРОТОВ

abarotovМарҳумани сўнги йўлга кузатишга қўни-қўшнилардан бирон киши чиқмади

Оддий воқеа

Беш йил муқаддам мен яшаётган “Дом”га бир аёл кўчиб келиб, қўшни бўлиб қолдик. Битта ўғли ҳам бор. Олий маълумотли рус тили ўқитувчиси экан. Маҳалла-куй уни илиқ қарши олди, тўй-маракаларда ўз давраларига қўшишди.
Лекин аёл негадир ишга кирай демасди. Кейин ўғли ҳам кетиб қолди. Аёлнинг икки нафар ўғли бўлиб, эри билан ажрашган экан. Ўрта бўйли, хушбичим бу аёл бир ойча тинч яшади. Кейин бегона эркаклар унинг уйига срқатнов бўлиб қолди. “Дом”да яшовчиларнинг барчаси унинг бу қилиғидан ҳайрон бўлиб қолганди.
Хуллас, машмашалардан бошимиз чиқмай қолди. Битта подъездда яшаганимиз учун, ундан энг кўп азият чеккан мен бўлдим. Унинг жазманлари турли ёшдаги кишилардан иборат бўлиб, баъзан адашиб бизнинг эшигимизни тақиллатиб қолади.
Очаман. Ёши олтмишларга яқинлашиб қолган, сочлари силлиқ таралган эркак қўлида елим халта, табассум билан мендан сўрайди:
-Кечирасиз, Дилбар шу ерда яшайдими?
-Баъзан воқеа бошқачароқ кечади. Бу гал нимадандир хавотирланиб турган йигитчани кўраман. Унинг қўлида елим халта йўқ. Бир баклашка фанта, бир шиша арақ, қоғозга ўралган колбаса ва иккита нонни кўкрагига босиб турибди. Йигитча мени кўриб қизариб кетади. Мени Дилбар опасининг жазманларидан биттаси деб ўйлайди. Шунда бўлсаям юрак ютиб, сўрайди: Continue reading