Муаззам Иброҳимова

muazzamЎш кўчалари

Кимга сўнги манзил бўлди бу кўчалар,
Кўз ёшларга, қонга тўлди бу кўчалар,
Ўлган билан бирга ўлди бу кўчалар.
Кўчаларга Қақшат деган номлар беринг,
Ваҳшат деган , Даҳшат деган номлар беринг!

Чиқиб қаранг Сулаймон тоғ тепасига,
Аза тўни ташланган Ўш елкасига
Ўликларин ўраб ўзбек кўрпасига
Кўчаларга Ситам деган номлар беринг,
Алам деган, Мотам деган номлар беринг! Continue reading

Абулфайз Баротов

abarotovАРАҚХЎР САНТЕХНИК, ХОТИНИМ ВА МЕН

Самарқанд вилояти “Ленин йўли” (Ҳозирги “Зарафшон” газетаси) да ишлардим. Вилоят телерадиокампаниясидан Миршариф Хўжаев деган йигит ишга келди. Аввал партия турмуши бўлимига мудир, сўнгра масъул котиб, бош муҳаррир ўринбосари вазифалари ишлади. Кейин обкомга интрукторликка ишга ўтиб кетди. Тўғрисини айтиш керак, ўта ҳалол, пок инсон эди. Мен самарқандлик ҳамкасбларим орасида Миршариф Хўжаев ва Бобоқул Имомов сингари покдомон инсонларни умрим давомида бошқа учратмадим. Лекин Миршарифнинг битта “камчилиги” бор эди. У қалтис ҳазил қилишни яхши кўрарди. Унинг ана шундай ҳазилларидан биттасини бошимдан ўтказганман.
Самарқанд шаҳрида кўп қаватли “Дом”нинг биринчи қаватида яшайман. Бир куни ҳожатхонамиздаги унитаздан кутилмаганда, ахлат қайнаб чиқа бошлади. ЖЭКка қўнғироқ қилиб воқеани айтдим-да, зудлик билан сантехник юборишларини илтимос қилдим. Ярим соатлардан кейин ёши қирқлар атрофида, юзлари тиришиб кетган сантехник келди-да. аҳволни кўриб, “воҳ-воҳ, бунга қандай чидаб ўтирибсизлар,”- деди, афсус оҳангида. Чидамаганимизда қўлимиздан нима келарди. Сантехник ўзи озғин бўлсаям, бемалолхўжалар тоифасидан экан шекилли, сира шошай демайди.
-Қани бўла қолсангизчи,- дедим сабрим чидамай.- Қаранг, ҳаммаёқ ахлатга тўлиб кетаяпти. Continue reading