ASSASSIN. Tarixiy-zamonaviy roman (8)

assaSAKKIZINCHI BOB

1998 yil

Olimjon Nilufar bilan bo’lgan voqealarni videoga yozib olgan bo’lsada, boshlig’iga “Hali tayyor emas” deb aytganidan o’zi qo’rqib ketdi. Chunki video ishlab turganidan Xaticha xolaning xabari bor va undan bilib qolsalar shuncha qilgan duo-salomlari puchga ketishi mumkin. Shu bois darhol yo’lga chiqishga qaror qildi. Agar bilishgan taqdirda ham telefonga ishonmadim deydi.
-Men tezlikda markazga borib-kelishim kerak!-dedi u Nilufarga.
-Yo’q,- deya Nilufar uning bo’yniga osildi.
Olimjon Nilufarni qaytadan to’shakka yiqitdi va so’ng bir zum tashqariga chiqqan bo’lib vedeoyozuv tugmasini bosib qaytdi. Bu safargisi har ehtimolga qarshi deb o’yladi u.
-Alisher ishni kattalashtirib yuboribdi, meni qidirish kuchaytirilibdi, markazda bir tanishim bor va unga ikkalamizga pasport tayyorlab berishni iltimos qildim,-dedi Olimjon.-Tezda bu yerlardan ketmasak bo’lmaydi.
-Ko’nglim xira, ketmang, mana shu yerda yashayveramiz, bizni topa olmaydilar, siz markazga borib kelaman deyapsiz, ushlab olsalar nima qilaman?-dedi Nilufar g’amgin ohangda.
-E, jonim, hammasining yo’li bor, shpion kinolarini ko’rganmisiz? Xuddi ana o’shanaqa qilib soqol-mo’ylov qo’yib olamiz, qani bo’ling, sochlaringizni tuzating, o’ng qulog’ingizni ko’rinadigan qilib qo’ying, rasmga olaman, xorijga boradigan pasport uchun! Bo’ling, vaqt maraz Alisherning hisobiga ishlamoqda.
Alisherning nomini eshitganda ilonni ko’rgandek seskanadigan bo’lib qolgan Nilufar, choyshabga o’ralib, Xaticha xola tayyorlab qo’ygan hammomga kirib ketdi. Olimjon video yozuvlarni tekshirib ko’rdi-da sifatiga ko’ngli to’lgach, diplomatga joyladi. Keyin hammomdan chiqib, nozlanib turgan Nilufarga:
-Agar men tez qaytmasam, mana bu telefonga qo’ng’iroq qilib, Orifni so’raysiz, u mening ukam bo’ladi,-dedi,-ammo u hozir chet elda va bir hafta, o’n kunda qaytadi.
-Voy bo’y, shunchaga ketayapsizmi?
-Yo’q jonim, bu har ehtimolga…
Nilufar yana o’z dardiga o’zi qovrulib, yolg’izlik qo’ynida qoldi.
Olimjon Uzun shahriga kelib, uchqich bilan Toshkentga jo’nadi. Uchqichdan hali odamlar tusha boshlamasdan ikki kishi kelib Olimjonni olib ketishdi.
Ulardan biri:
-Men davlat maslahatchisi Alimovning qo’lida ishlayman,-deya bir hujjat ko’rsatdi.
-Nima sizlar meni kuzatuvga olganmisizlar? Bu uchqichda kelishimni qanday bildingizlar?
-Biz bilamiz, mana bu diplomatda Nilufar bilan qilgan ishlaringiz ham borligini bilamiz,-deya yana hujjatini Olimjonning burnini yoniga olib keldi u.
-Nega bu hujjatga Karimov emas, Haydarov imzo chekkan?-dedi Olimjon o’zini qo’qqisdan bu xonaga olib kelganlaridan norozi bo’lib.-Men Karimovning topshirig’i bilan maxsus amaliyotda qatnashmoqdaman va sizlarning meni ushlashga haqlaring yo’q!
-Ukaxon har bir narsaga Karimov-Karimov deyaverish kerak emas. Kamtar bo’ling. Hamma amaliyotlar Karimovning topshirig’i bilan bo’ladi. O’zicha mustaqil amaliyot o’tkazadigan odam hali tug’ilgan emas,-dedi ulardan biri va: -Sizga Karimovning imzosi kerakmi, mana deya o’zining hujjatini ko’rsatdi. Unda “Karimovning qo’rima bataloni boshlig’ining o’rinbosari G’ulomov” deb yozilgan edi va hujjatni Karimovning o’zi imzolagandi. G’ulomov bunga ham kifoya qilmay qo’l telefonidan Inoyatovga qo’ng’iroq qildi va telefonni Olimjonga uzatdi.
-Aytganlarini bajaring!-dedi Inoyatov.
Olimjon o’zini qo’pol tutganidan noqulaylik sezib, kechirim so’ragan bo’ldi va bitta kasseta shu qadar katta ahamiyatga ega bo’lib qoldimi yoki bu ishlarning orqasida men bilmagan boshqa narslar bormi deb o’ylanib qoldi. Axir mendan kassetani olib, javob berib yuborsalar bo’lardi-ku? Nega endi Almatovning yoniga men o’zim ham borishim kerak? Mirshablar bizning nomimizni eshitishsa oyoqlari qaltirab qolar edi. Hamma narsaga biz hukmdor edik. Nega endi birdaniga bu ishlarga Almatov aralashib qoldi? Balki oldindan bu ish unga topshirilganmikan? Axir mana bu odam ilgari bizda rais o’rinbosari bo’lgan. Keyin Karimov uni yoniga ishga oldi. U nega birdaniga Almatovning xizmatchisiga aylanib qoldi?
Xayolga botgan Olimjonni bir zumda Almatovning huzuriga olib kelishdi va haligi odamlar bir piyoladan choyni ichib, chiqib ketishdi. Olimjon va Almatov vazirning xizmat mashinasida Bo’stonliq tomondagi dala hovliga borishdi. Almatov Olimjon olib kelgan videoyozuvlarni oxiriga qadar tomosha qila olmadi.
-Ammo, ja zo’rini topibsanlar, bunday paytda avval menga qarab qo’ymaysanmi? San bolalarga aytaverib charchadim. Ha-ya, sen menga oid emas, narigi idoraning bolasisan-a?!
U Olimjonga shunday deb yordamchisi Nodirxonni chaqirdi. Nodirxon chiroyli, qaddi qomati kelishgan, unvoni kapitan bo’lsa ham vazirlikda hech kim uning gapini ikki qila olmaydigan mavqeda edi. Hamma uni Hasan akaning o’g’li deb bilardi. Hasan aka ham uni o’g’lim deb bilar va Almatovga yordamchi qilib qo’ygan edi. Nodirxon garchi Hasan akani yaxshi ko’rsada, uning gapini ikki qilmasada, baribir u o’zining otasi ekanligiga ishonmasdi. Chunki Hasan aka pakanadan kelgan, Nodirxon esa qomatdor, Hasan aka kulcha yuzlik, Nodirxon bo’lsa uzun yuz… Buning ustiga Hasan aka biror marta ham unga sen mening o’g’lim bo’lasan deb ochiq aytmagan.
Toshkentda ilk “Mersedes” mashinasini Nodirxon mingan. Hasan aka sovg’a qilgan. Hech kimda qurol bo’lmaganda ham Nodirxon topponchalarni ochiq olib yurgan. Chunki Hasan aka har yili tug’ilgan kunida unga bitta yangi topponcha sovg’a qilardi.
Hasan aka asli namanganlik. U Toshkentda huquq fakultetini bitirgach, u yoq bu yoqlarda ishlab yurdi. Keyin hukumatga ishga o’tdi va Namanganga borib sud raisi bo’ldi. O’sha paytlarda SSSR bo’yicha dovrug’i yoyilgan Odilov uni o’ziga yurist qilib oldi. Bir kun kelib, Odilov qamalib ketganda Hasan aka Moskvada edi va sobiq sho’rolardagi mafiyaning qozikaloniga aylangandi.
SSSR qulab ketgach u Toshkentga qaytdi. Mafiyaning hamma kazo kazolari unga tobe edilar. U Karimov bilan ham aloqada edi. Karimovning taxtda qolishida Hasan akaning xizmati katta bo’ldi. U nafaqat muxolifatchilarni “urdirib” boshini yorib, badarg’a ettirdi, balki dindorlarning uyiga granata tashlatib, birini-biriga soldi. Sal bosh ko’targan odamni tinchitib berdi. Evaziga u Karimovni ham “ishlatdi”. Birinchi katta ish Almatovni Karimovga yuzma-yuz qildi va uni vazir etib tayinlatdi. Ikinchi katta ishi Toshkent viloyatiga o’zining og’aynisi Sayfulloni hokim qilib qo’ydirdi. Keyin juda ko’p odamlarni IIV va MXXga joylashtirdi. Xullas, u Karimov bilan ”bor tovog’im-kel tovog’im” qoidasida ishlardi. Avvaliga u Karimovning eng yaqin do’sti Mirsaidov bilan ham yaxshi aloqada edi, ammo keyin Karimovning gapi bilan uni yomon kuylarga soldi.
Xalq nazdida boshqalar mafiyaning “ota”lari bo’lib ko’rinsalarda asl boshqaruvchi Hasan aka edi. Uning ismi ham, familiyasi ham, laqabi ham Hasan aka. Hatto Karimov ham uni Hasan aka der edi.
U mustaqillikdan keyin Adliya vazirligining Jamoat tashkilotlarini ro’yxatga olish boshqarmasida ikkinchi odam bo’lib ishlardi. Ammo vazirlarni sensirab gapirar va istagan paytida Almatovga yoki boshqa vazirga istagan ishini buyura olardi. Ana shu odam o’g’lim deb yaxshi ko’radigan yigit Almatovning yordamchisi edi.
Aslida Hasan aka Almatovni Nodirxon orqali nazorat qilib turar va uning har bir harakatini kuzatar edi. Almatov Hasan akaning qahriga uchramaslik uchun Nodirxonni doim yonida olib yurar va hech narsani yashirmayotgandek tutardi o’zini. Shu bois ishqiy aloqalarini ham Nodirxonga ishongandi.
Mana endi Olimjon olib kelgan kassetani oxirigacha ko’ra olmagan Almatov Nodirxonga:
-Yangisidan bormi?-dedi.
Karimovga qurilgan maxsus haram uchun viloyatlardan yosh qizlar olib kelinadi. Bu ish bilan viloyat hokimlarining xotin-qizlar masalalari bo’yicha o’rinbosarlari shug’ullanadilar. Ular turli ko’rik-konkurslarda chiroyli qizlarni topib, oliygohga kiritish bahonasida haramga yuboradilar. Haramda Karimovning jahlini chiqargan qizlar Almatov ixtiyoriga o’tardi. Almatov bu ishni Nodirxonga yuklagan va ana shu qizlardan ba’zilarini o’zi ham “ko’rib” turardi.
Hukumatning aksar dala hovlilariga ishga olinadigan qizlar haramdan kelgan bo’lardi. Almatov ularni qayta tarbiyadan o’tkazib ishga joylardi. Karimovning dilini topganlari uchun esa IIV tarkibida maxsus xotin-qizlar bataloni tuzilib, ana shu sodiq qizlar doimiy ish bilan ta’minlanardi. Ularning ba’zilari militsiya maktabiga, ba’zilari huquq fakultetiga ham joylab qo’yilardi. Nodirxon shundaylardan ayrimlarini o’ziga va Almatovga ajratib olardi.
Nodirxondan “tayyor” ishorasini olgach Almatov Olimjonga:
-Kutib tur, qolganini keyin gaplashamiz,-deb ichkari xonaga kirib ketdi.
Nodirxon Olimjoning yoniga kelib:
-Nilufarni sotasanmi?-dedi.
-Uni chetga yubormoqchimiz,-dedi Olimjon ichki bir rashk bilan. Ammo Nodirxonning kimligini bilmagani uchun darhol xatosini tuzatdi,-Aka, sotish nima degani u sizniki,-dedi.
-Bo’lmasa ertaga shu yerga olib kelasan,-dedi Nodirxon.
-U juda uzoqda, Surxondaryoda, afg’on chegarasida, uni o’sha tomonga yubormoqchi edik…
-Nima san meni uning qayerdaligini bilmaydi deb o’ylayapsanmi? San telefonda kimga nima deb keyin Uzunga qachon kelganingni aytib beraymi? Yoki Samarqanddagi no’xatxo’rlikdan bir shingil eshitasanmi? Qara bola, bu amaliyotni men boshqarayapman va SNB ham, sen ham menga tobesan hozir!
-Nodirxon aka, faqat yo’l uzoq, ertaga yetkazib kela olarmikanman, yana bir kun vaqt berasizmi demoqchiydim. Buning ustiga u hali yaxshi qantarilmagan…
-San o’zing ham qantarilmagan ko’rinasan, davlat topshirig’i nima ekanligini bilasanmi, ertaga shu yerda bo’lsin, tamom – vassalom! O’zing olib kelasan va mana shu joyda o’tirib tomosha qilasan, men uni qanday qilib qantarishimni, bildingmi? Chet elga borarmishu men bexabar qolarmishman?
-Bildim, ertaga shu yerda bo’ladi, aka!
-Aka emas, o’rtoq nachalnik! Nima sanlarda bu narsalarni o’rgatishmaydimi?
-O’rgatishadi o’rtoq nachalnik!
-Ha, ana shunday bo’lsin!
-Bor yo’lga chiq!
-Vazir kutib tur degandilar!
-Sen odam bo’lmaysan, shekilli…
Shu payt Nodirxonning telefoni jiringladi. Telefon qilgan Karimovning yordamchisi ekan. U Karimov vazirni qidirayotganini aytdi.
-Vazir Kattadan qolganini ko’rayapti,-dedi Nodirxon unga. Yordamchi unday-bunday degan edi Nodirxon:
-Tushuntira olmasang meni bog’la, o’zim tushuntirib qo’yaman, vazir Kattaning orqasini tozalayapti. Kecha Kattaning to’shagida yotgan qiz o’zini osmoqchi bo’lgan ekan, vazir shuni obrobotka qilyapti. Nima, qolgan gaplarni ham senga aytishim kerakmi?
Nodirxon shunday deya telefonni bekitdi. Olimjon o’rnidan tura sola egilgancha orqasi bilan yurib, chiqib ketdi.
Almatov kelib Olimjoni so’ragan edi, Nodirxon:
-Ertaga keladi,-dedi.
-Yuraging ja kattada seni,-dedi Almatov.- Men azm qilmagan ishlarga ham sen azm qilasan. Nilufar senga ham yoqib qoldi, shekilli. Meni ham ro’yxatga tirkab qo’y! Bo’pti bu hazil. Endi bitta ish bor. Inoyatov bilan gaplash, mana bu kassetani ishga solib, odamlarini pishirsin, vaqt oz qolmoqda!
-Inoyatov eshitdi,-dedi Nodirxon barmog’i bilan atrofga ishora qilib.- Ey, Inoyatov, eshitganingni bilaman, odamingni yubor, kassetani olib ketsin, meni ovora qilma!
-Hasan akamdan ko’p narsa o’rgangansan, hatto Inoyatov akani ham sensirab gapirasan-a?-dedi Almatov Nodirxonni koyigan bo’lib.
-Kattaning topshirig’i, u mendan boshqa hammasini sensirab gapirasan degandi, ammo sizni sizlab turibman-ku,-dedi Nodirxon erkalanib.
U haqiqatdan ham juda erka edi va Karimov ham uning erkaligiga bir narsa demas va otasiga qiladigan iltimoslarini u orqali yetkazardi. Hasan akaning boshqa mamlakatlarda ham aloqasi yaxshi bo’lgani uchun Karimov undan ko’p narsa so’rar edi.
-Kecha Inoyatovning ikkita bolasini ushlab oldim,-dedi Nodirxon Almatovga,-Kattaning haramdagi ishlarini videoga olishibdi. Inoyatovga xabar yubordim. Shu kassetaga avtograf qo’yib bersa, ishni yopaman, bo’lmasa Kattaning stoliga qo’yaman. Inoyatovdan ana shu imzolangan kasseta kelib qolishi kerak. O’sha kuryerlardan bu kassetani berib yuboramiz.
-Sen bizni Inoyatov eshitayapti deding. Hali o’tgan kun bu yerni tekshirib, “quloq”larni olib tashlashgandi-ku?
-Kecha Inoyatov Kattadan izn olib, yana “quloq”larni joylab qo’yibdi. Lekin u Kattaga nima deganini bilmayman, Kattaning maxsus xizmati ham hamma yoqni eshitayapti. Ammo G’ulomovga aytib qo’ydim. Mendan xabarsiz bir ish qilishsa o’zim kallalarini sapchadek uchiraman,-dedi Nodirxon.-Agar Inoyatov ham qimirlaydigan bo’lsa, qo’limda bir ikki narsa bor, uning o’g’li va ukasi bilan bog’liq, keyin hammasini o’zimizning koloniyaga ko’chirib olaman. Menimcha u tushunadigan odam va hamkorlik qilamiz.
Darhaqiqat shu payt Inoyatovning odamlari “posilka” olib kelishganini aytishdi.
-Bir tomosha qilamizmi?-dedi Almatov Nodirxonga.
-Bu sizga hadya,-dedi Nodirxon ustiga Inoyatov imzo chekkan kassetani Almatovga uzatar ekan,-menda nusxasi bor va kecha tomosha qilgandim. Ammo ehtiyot qiling, kerak bo’ladi.
-Yo’qolib qolsa, Hasan akadan topamiz,-dedi Almatov jilmayib.
-Boshqa joyda ham bor, ammo bu imzolangani, bir kun boshingizni qutqarishi mumkin.
-Bir kun boshimni yeyishi ham mumkin-da!
-Unga yo’l qo’ymaymiz,-dedi Nodirxon yerkalik bilan…
Olimjon tashqariga chiqishi bilan IIVning xizmat mashinlaridan biri uni aeroportga olib kelib qo’ydi. U nima qilishini bilmay qoldi. Xayol surib turgandi unga suykalib o’tgan bir kishi?
-”31”, “dum”laringni yo’qotib, bir soatda “6” ga bor,-dedi.
Olimjonning maxfiy nomi “31” edi va “6” Inoyatov bilan favqulodda holatlarda yakkama-yakka uchrashiladigan joy. Demak, masala juda jiddiylashmoqda yoki qandaydir o’yinlarga tushib qolmoqdaman deb o’yladi Olimjon.
U kassa yonida turib, chipta olgandek bo’ldi-da keyin tashqariga chiqib, xuddi hech narsani bilmagandek troleybusga miniladigan bekatga o’tdi. U yerdan bekatdagi nomerlarga bir-bir qarab, aslida atrofni kuzatdi va IIVning yettinchi boshqarmasiga oid mashinalardan uni kuzatishayotganini sezdi. Bu mashinalarni u darrov tanib oldi. Chunki bir muddat o’zi shu mashinalarni kuzatgan edi. Odatda bu boshqarmaga ishga olinganlar unchalik pishiq bo’lmaydi va maxsus tayyorgarlikdan o’tishmagani uchun darhol o’zlarini sezdirib qo’yadilar. Ba’zilari esa muhim odamni kuzatayotganda ataylabdan qo’lga ham tushadilar. Chunki bu ularning ochiq tizimga o’tib ishlashlari uchun imkon beradi. Chunki qo’lga tushgandan keyin ularni bu boshqarmada ishlatishmaydi. Ayni paytda ishdan ham quvishmaydi. Sirlar ochilib ketishidan qo’rqishadi. Shu bois ochiqda birorta ish berishadi.
Olimjonni kuzatayotganlar ham o’zlarini juda sezdirib qo’yayotgan edilar. Lekin Olimjonning ular bilan ishi yo’q, yo’lini qilib qochishi va manziliga yetib borishi kerak. U qaytib aeroportning ichiga kirdi va hujjatini ko’rsatib orqa tomondan deputatlar xonasiga o’tdi. O’sha yerda bufetdan u-bu narsa olib, choy ichgan bo’ldi va deputatlardan birortasi kelishini kutdi. Ammo deputat kelmasdan Oliy Majlisdan bir mashina keldi. U shofyerning yoniga borib o’zini tanishtirdi va:
-Ratsiyangizdan idorangizga mashina buzilganini ayting. Hozir favqulodda muhim davlat ishi chiqib qoldi. Qolavyersa men o’zim sizni xursand qilaman va bundan keyin biror yumushingiz chiqsa, hal qilib beraman,- dedi.
Shofyer darhol uning aytganini bajardi va u Oliy Majlisning mashinasida orqa yo’ldan chiqib ketdi. Manzil Achavot mahallasining yonida, Chinni zavodining orqasidagi bir hovli edi. U Sag’bon ko’chasida tushib qoldi-da yo’laklar orqali Xastimomga o’tdi. Orqada hech kim yo’qligiga ishonch hosil qilgach, manzilga bordi. Inoyatov hali kelmagan ekan. Ko’p o’tmay u o’zi boshqargan engli mashinada keldi. Kiyinib olishidan uni bir qarashda tanish mumkin emas edi. U Olimjonni hovliga boshladi va:
-Uka, bu hayot-mamot masalasidan ham kuchli masala,-dedi.- Bu idoramizning nomi, sharafi masalasi. Bu mamlakatimizning kelajagi masalasi. Oilalarimiz va bolalarimizning kelajagi bu! Bu ish bizga yuklangan. Ammo ana u Almatovni o’zing bilasan, mafiyadan chiqqan va mafiyaga ishlaydi. Yonidagi tirrancha esa otasining soyasini oltinga pullaydi. U qayerdandir bilib qolibdi. Mana endi ular ham oshga qatiq bo’lishdi. Buning ustiga bizning obro’-e’tiborimizga ziyon yetkazishmoqchi. Bu idorani bilasan, xalqimiz faqat bizga ishonadi, oldindan ham shunday bo’lgan va hozir ham shunday. Kerak bo’lsa, ochig’ini aytish kerak, xalq faqat bizdan qo’rqadi, ana ularni esa poraxo’rlar deydi. Ilgari bizda bo’lib teppaga chiqib olgan bir ikkitasi ham ularga ishlashmoqda. Hammayoqni sotqinlar bosib ketdi.
Olimjon ilgari ishlab ketganlar deganda G’ulomov nazarda tutilayapti deb o’yladi. Ammo oldin bu odam haqida ko’p yaxshi gaplar eshitgandi. Keyin yomon gaplar tarqaldi.
-Endi bunday,-deya so’zida davom etdi Inoyatov,-mana bu pasportlar, faqat rasmlarni qo’yib olasan va bugunning o’zi Nilufarni olib, Afg’onga o’tasizlar. O’zimiznikilar bilan uchrashib, ishni tezlat. Katta “Ish sust ketmoqda” deb aytdi va balki shuning uchun ham oraga Nodirxon degan tirranchalar kirishiga rozilik bergan. Endi birinchi etapni sensiz ham amalga oshiramiz. Ish pishib qoldi. Senga ham Vatan oldidagi xizmatlaring uchun rahmat. Ammo sen ikkinchisini tayyorla. Ikkinchi amaliyot to’laligicha sening bo’yningda. Planni Afg’onda olasan. Agar kam-ko’stsiz uddalay olsang o’rinbosarlik seniki! Kutaman seni uka!
Inoyatov shunday deb Olimjonni bag’riga bosdi. Semiz odam emasmi bu yerga kelgunga qadar terlab ketgan ekan. Ter hidiga toqat qila olmaydigan Olimjonga negadir bu ta’sir qilmadi. U meni birinchi amaliyotdan chetlatishdi deb o’ylayotgandi. Ikkinchi amaliyot nima? Bormi o’zi, bo’ladimi? Balki shu bilan meni surgun qilishmoqdami? Balki endi Vatanga qaytish ham nasib etmas? Balki… u o’z fikridan seskanib ketdi. Chunki balki o’ldirib yuborishar degan fikr o’tgandi xayolidan. Lekin bunga borishmas, Xudo urdimi deb o’yladi.
Uning xayolga botganini ko’rgan Inoyatov:
-Aeroportda ana ularni hujjat ko’rsatishga majburlab zo’r ish qilding, ma, bittasini arxivinga tashlab qo’y, hali ularga ko’rsatamiz buni,-dedi.
Olimjon suratni olar ekan ko’ngli ravshan tortdi.
-Lekin ularga berilgan kassetaga qo’l qo’ymasangiz yaxshiroq edimi?-dedi u Inoyatovning samimiy yoki samimiy emasligini bilish uchun.
-Parvo qilma u idoradagi muhr-imzo. Ajabmas bizning idoraga ham ular odam suqishgan bo’lishsa? Kerak bo’lganda tekshirib, topib olamiz. Endi mening samimiyatimga ishondingmi?
Inoyatov fikrini uqib olganidan Olimjon qizarib ketdi va bugunoq Boysunga yetib borishi va ertagayoq Afg’onistonda bo’lishini aytdi.
-Ko’p ham shoshma, Faryobda bir ikki hafta dam olib, soqolingni yaxshilab o’stirib ol va ana u qizni ham, ammo o’zi ham ja topibsanlar-a, yaxshilab namozga o’rgat. Qara, u yerlarda har qanaqa mashablar, odatlar bor, hammasini unga o’rgatib qo’y. Shunday qilki, aytilgan kun, aytilgan soatda xizmatga shay tursin! Qolganlarni ham tekshirib chiq!
Inoyatov tez-tez soatiga qarab qo’yayotgan edi, Olimjon u shoshayotgan bo’lsa kerak deb o’yladi va xayrlashib tashqariga chiqdi. U darvozadan chiqib ketar ekan, bir mashina kelib to’xtadi va boshiga shapka qo’ndirgan bir kishi “lip” etib ichkariga kirib ketdi. Olimjon hayratda qoldi. U G’ulomovni ko’rgandek bo’ldi. Nahotki u? Charchaganman, balki adashdim, deb o’yladi. Ammo ichki bir his “adashmading” deyayotgandek edi…
Kassetani olib, ko’paytirgan MXXchilar Qoraboy aka bilan Rustam va Otabekni idoraning markaziy binosiga olib kelishdi.
Dastlab kassetani Rustamga ko’rsatishdi. Rustamning yuragi qonga to’ldi.
-Bilasizmi bu yigit kim?-dedi uni tergov qilgan Yo’lbarsbek.
-…
-Bu juda ham muhim odam va biz unga qarshi hech narsa qila olmaymiz. To’g’risi qo’limizdan hech narsa kelmaydi‚..
Rustamni Turkmanistonda qo’lga tushgan Baxtiyor ismli yigit bilan bir kameraga qo’yishgan edi. Baxtiyor ancha vaqtdan beri Karimovni yo’qotish uchun harakat borayotgani va hukumat ichida ham buni istaganlar ko’pligini aytdi unga. Baxtiyor har kuni uch-to’rt soatga qayergadir borib kelar va turli ma’lumotlar bilan qaytar edi. Baxtiyor Rustamga Olimjon Kattaning o’gay o’g’li deb aytdi va uni ishontirdi.
Bir kuni:
-Agar istasangiz bizga qo’shiling, Karimov hukumatini ag’darayapmiz,-dedi u Rustamga.
Rustam uchun hayotning qizig’i qolmagan edi. Lekin “Karimov hukumatini ag’daramiz” degan gap unga jon ato qilgandek bo’ldi. U birdaniga butun azoblarining malhamini topgandek his qildi o’zini. Go’yo qidirib yurgani – aybdorni topdi va qasos hissida yona boshladi. U azob chekayotgan faqat o’zi emasligi, butun xalq azobda ekanligini his qilib qasos olishga bel bog’ladi va Baxtiyordan o’zini ham o’sha guruhga qo’shib olishlarini so’radi.

Jahongir Muhammad.

(Davomi bor).

VASHINGTON: 2005-2006

Advertisements

About TURONZAMIN

supporter of democracy
This entry was posted in 1.BOSH SAHIFA, Assassin. Bookmark the permalink.