ШИКОЯТ
Ҳуррият наздингда саҳрои кабир,
Шукурки тириксан, қуллик не демак.
Қафасда ётсанг ҳам бу эмас жабр,
Жабр сенинг учун қолмоқ бе емак!.
Кишаннинг асрори тек сенга аён,
Тилло занжир каби бўйнингда доим.
Зулмнинг ваҳшати элгадир шоён,
Ҳақни демоқ сенга қиёмат-қойим.
Адолат истаган тентак ё ғариб,
Файзулло, Акмалга ҳайкал қўйгансан.
Мактабда ёлғонни куйлатавериб,
Болангни кўзини ўзинг ўйгансан.
Суюкли шоҳинг ким, асл ғуломдир,
Ватаннинг кўксини кемириб, тилган.
Энг буюк шоиринг Ғафур Ғуломдир,
Русни оға, ўзни яҳудий билган.
Онанг ёқавайрон, боланг-чи юпун,
Еганинг заққуму ёққанинг тезак,
Ўтмишни қопламиш қоронғу тутун,
Келажак боғига отганинг кесак.
Мансаб сенинг учун сажданинг фасли,
Пулдорнинг айтгани мисли оятдур.
Шундайкан, ёзмоқ не, ёзганим асли,
Ўзимдан ўзимга бир шикоятдур.
Вашингтон, 2003 йил
САДОҚАТ
Садоқат юлдузга ўхшайди,
Йиқилар кўшкидан ногаҳон.
Садоқат ҳур қизга ўхшайди,
Умрининг сўнггида бемакон.
Садоқат гиламга ўхшайди,
Оёқлар остида поёндоз.
Садоқат мум-шамга ўхшайди,
Соясин ёритар жуда соз.
Садоқат мотамга ўхшайди,
Қабрнинг устида тош-китоб,
Садоқат оламга ўхшайди,
Бағрида садоқат йўқ ҳисоб.
Вашингтон, 2003 йил
